Strak. De backhand de baan uit is strak. Verbeeld ik het me of slaat Paula hem nog makkelijker dan ze deed ? Het is half zes nog een half uurtje trainen te gaan. Ze oogt fit, vrolijk en gemotiveerd. De zon weerkaatst in haar snelle zonnebril. Het tempo ligt hoog.  De commando’s  van Stephan zijn bijna steekwoorden waar het omgaat.

De laatste minuten training van de dag. Bijna fragiel ogen ze. De meedogenloze backhand van Paula is scherp vol geraakt van achter uit, als een komeet gaat ze richting net, naast haar bijna nog sneller rukt ook Felix op aan het net. De return van Dide is onvoldoende, de drop volley van Felix bijna achteloos. Snel gaan ze terug, beiden in wit, de contouren van Felix pezig, gespierd, het kobalt blauwe rokje danst zoals Paula danst op de base-line wachtend op de volgende bal. Geen gram te veel. Het is mei. School vergt veel, competitie vreet energie. Toen het mei was in 2003 leek het tennisleven nog heel gewoon, waren er Districts Jeugdkampioenschappen, waren er bloemen en een serieus kijkende Dignus van de VijverDrijvende kracht binnen het Nederlands Jeugdtennis en in bijzonder district Utrecht, ook altijd betrokken bij het WinterJeugd Circuit. Paula als exponent van een evenement wat ze bijna met haar ogen dicht won. Zij won het evenement in 2003 tot en met 10, in 2005 tot en met 12, in 2006 en 2007 tot en met 14 jaar. Nu checkt ze haar I-phone. Neemt de info van het beeldscherm tot zich. De bloemen uit 2003 zijn verwelkt, het district vergeten, Paula is tenniswereldburger geworden.