De vader van Paula, die altijd heel betrokken is, bekende het. Paula had meer geduld met haar knieblessure  dan hij het had. Soms voel je de pijn van je kind zelf. Kwakkelen met blessures. Luisteren naar je lichaam. De geest die meer wil dan de pijn toestaat. Alarmfase 1 en luisteren. In deze column is het een herhaling van zetten. Pas op de plaats, naar het fysio imperium van Rob Tamminga in Utrecht of Naarden.

De patiënt, die met een fysio advies terug naar de baan komt. Meestal is Andreea de luisterende partij. Wat er dan nog wel kan is vaak de vraag. De lichaamstaal van de patiënt zegt alles, teleurstelling, Andreea  nog even in conclaaf over het fysio advies, het programma wordt aangepast ; game over. Bijna iedere speler uit de stal van Pro-M kent die weg. Precies een jaar geleden ging het niet anders. 1 verschil is evident, toen was het zoeken naar wat en hoe nou precies, nu is het onderkend en je programma kun je invullen.

17 jaar, met ATP punt op zak, diploma in progres, de glimlach onveranderd, het programma ingevuld, Paula als spin in het web tussen de Pro-M tennissers, de krabbels, tweets, en face book messages vliegen je om de oren. Winter Jeugd Circuit ligt al lang achter Paula, het tennis pad verbreedt zich, de zucht na een gewonnen wedstrijd, tevreden, de echo van de training en het eeuwige “ fine tunen “ met je lijf. Paula komt terug van een blessure ; alweer..

Peter Bake