28 Sep 2009 |
|
Op de achterbank zaten drie jongens. Naast me zat mijn zoon Felix. De afslagen vliegen voorbij. We zijn op weg naar Meppel.
Sebastiaan Bonapart, Fergus Knies, Souhail Elouazizi. Het is een onchristelijk tijdstip. Het meeste geluid komt bijna traditioneel uit de mond van Souhail. Ze zijn 11, het gesprek dwarrelt en krijgt opeens een serieuze wending. Het gaat opeens over later, over toekomst… “ En jij, Fergus ? “ Hij knikt bevestigend. Sebastiaan beantwoordt ongevraagd, ook hij weet het zeker, zijn stem zuiver, bijna fluisterend. Iedereen is even stil.. “ Hé Felix en jij dan…? “ Souhail is weer terug op aarde en beseft dat Felix niet geantwoord heeft. Van de vier is Felix de laagste van de ranglijst, daarnaast ook de fysiek minst ontwikkeld, een kop kleiner dan de rest.. “ Ik weet het nog niet…” Hij kijkt uit het raam. Dan vervolgt hij, hardop zijn gedachten.
Erwin Clarenbach is zijn KNLTB trainer, het antwoord van Felix bevreemdt me niet.. Had ik hem niet ingeprent dat de kans om een prof te worden een hele kleine was, maar dat er in het traject wat ie volgde dat ie van zijn hobby misschien op 1 of andere manier zijn werk kon maken ? Misschien had ik hem zijn droom wel ontnomen ? “ Zoiets als Erwin ?? “ Daar had Souhail duidelijk niet bij stil gestaan. Zijn vraagtekens klonken door in zijn stem. “ Ja,..” antwoordde Felix, afslag Meppel bracht verlichting, de dag begon het was half negen. Inlopen en trainen. Op deze site is de ambitie van Paula duidelijk verwoord. Ze wil graag professioneel tennisser worden. Die ambitie kost veel geld, en dan “ zonder sponsors is het niet te realiseren “ Niets zo hard soms als de realiteit. Negen was Felix toen ie ergens door de bond werd opgepikt, en vanaf dag 1 gonsde de naam van Paula de Man samen met die van Carli Wischhoff. Dat was in de beleving van Felix de absolute top, zoals ik me herinner hoe ik samen met Felix in Haren Groningen waar de Nationale Kampioenschappen werden georganiseerd samen met hem voor het eerst naar Jannick Lupescu keek die met zijn ogen dicht Vincent van de Hoonert versloeg. Af en toe ving ik Felix zijn blik. Ongeloof, bewondering. Dat was tot en met 12… Ergens in mijn geboorte plaats Veendam deed Paula daar haar ding, ook tot en met 12. In het nationale tennislandschap in de jeugd zijn de veranderingen talrijk. Maar als 1 van de pijlers is daar nog steeds Paula, en bij de jongens Jannick Lupescu als nationale top van hun respectievelijke lichting namelijk die van 1993. Het toeval als dat bestaat, is dat beide talenten de weg van tennisschool Pro – M als vervolg op hun weg naar hun ultieme droom van de top hebben gekozen.. De vader van Paula, vroeg me eens na te denken of ik een column wilde schrijven, over de voortgang van de lange weg die Paula volgt op weg naar niemand weet het…Dat doe ik graag en is een geen moeite maar een eer. Omdat in de slip stream ook Felix Pro–M als vervolg op het Loot traject heeft gekozen gaat U op deze site ook de verwikkelingen van een interessante groep kinderen en jong volwassenen volgen, met Paula en de spelers en trainers van haar nieuwe trainings omgeving van Pro-M centraal in de column … Peter Bake
|
teamgenoten
