Ze zat op het groene tapijt. Ze staarde even naar baan 2 waar Ronald en Felix gedrild werden. Paula vond het wel goed.

Je zag haar bovenlichaam nog schokken van vermoeidheid.
Dide zag ze uitlopen. Even gooide ze haar hoofd naar achteren in haar nek en draaide het rond. De echo van een instructie van Stephan die gelukkig niet voor haar bedoeld was.
Een minuut of vijf bleef ze zitten en ging verder met wat ze aan het doen was.
Zonder racket alleen op de laatste baan. Vanuit het midden op de baseline liep ze over de baseline fel en in tempo naar de forehand hoek, maakte een denkbeeldig geslagen forehand en ging over de baseline in tempo weer naar het midden. Natuurlijk kwam er de variatie naar de backhand kant. Korte sessies intens, steeds maar weer.

Andreea gaat over de conditie training bij Pro-M.

Afgetrained, geen grammetje vet ..

Zij was prof speelster en kent de klappen van de zweep. Soepel doet ze de oefeningen voor, elastiek. Respect en bewondering dwing je af door kennis, en het doen.

Zonder stemverheffing, of aansporing, rustig observeert ze, schrijft wat op, en helpt waar nodig.

Nadia Commaneci was turnster en werd Olympisch kampioen en was de eerste turnster die het cijfer “10 “ van de jury krijgt dat was in 1976. Oostblok, discipline, honger naar privileges, honger naar succes, ik zeg niet dat Andreea die ook haar roots achter het voormalige ijzeren gordijn genoot die honger had, maar zeker is dat ze mede door haar discipline zover gekomen is.

En die discipline is een vanzelfsprekendheid in haar gestel.
En die vanzelfsprekendheid dreunt door en wordt zachtjes gemasseerd in de hersenen van haar pupillen,  daarvoor is stemverheffing niet nodig, besef  dat het beter gaat in langere adem tijdens de tennis sessies en minder spierpijn na de eerste maand. Maar dat het pijn doet weet ze en de opgeslagen data liegt nooit, en streng worden de knelpunten per leerling in kaart gebracht. Rustig formuleert ze de volgende dodelijke oefening, Dide, Helena, Carli en Paula zwoegen met een medicijn bal, de grote van een voetbal, zwaar, geduldig doet Andreea het nog een keer voor, soepel, de pupillen volgen, de spieren maken overuren , de geest vraagt om verlossing.

Het is een dinsdagavond als ik het David Lloyd complex binnen ga en Paula bij de bar zie staan. De zweetdruppels glinsteren alweer op haar voorhoofd, we groeten elkaar, we praten wat, Paula giet een onbestemde mix naar binnen, wat er uit ziet als chocolade poeder in water.. Ze ziet me kijken en legt uit.

Het is eigenlijk lekkerder met melk maar het helpt voor het herstel van mijn spieren...

Ze roert en drinkt, vertelt me waar Felix uithangt, dan wil ik nog weten hoe het zo gaat die eerste maand..
Het bevalt is de conclusie. En Paula denkt hardop, ze zoekt even mijn blik. “ Intens, is het, nooit verslappen, elke training weer..”  Het klinkt bijna beschuldigend maar ik begrijp de toon, bewonderend zwijgen is hier gepast.

Peter Bake