Ik zie Paula haar huis binnen stappen. En op de terug weg moet ik grinniken. Beetje binnenpret.
Tennisnomade Paula is op moment van schrijven in Tunesië en opeens vind ik al dat trainen, en afzien niet meer zo’n opgave. De kans dat de koperen ploert warm en helder aan de hemel staat in de omgeving waar Paula om zich heen kijkt is groter dan hier waar we niet weten of het gaat vriezen of dooien maar wel dat het nat is. De site van Paula is een bron van info en zo tussen alle foto’s door zien we wat verblijfsoorden waar ze zich zoal met haar racket ophield.
Moskou, voor ondergetekende toch echt onontgonnen gebied, Cuba, zou ze geweest zijn in de kroeg waar Hemmingway zich tegoed deed aan de locale alcoholische versnapering ? Mexico, toe maar, ik hoor de Zangeres Zonder Naam nog galmen, Nottingham, iets minder cachet misschien, maar Robin Hood was daar ooit een legende, Tarbes, daar zal je echt wel een pain aux chocolat kunnen krijgen, Stockholm, pleisterplaats van de te vroeg overleden Stieg LarssonSchrijver Millennium Triologie, Knokke, Belgische kustplaats als vergane glorie met een casino als centrum, en ja Hillegom, Meppel, en Almere spreken wat minder tot de verbeelding. Ik vermoed dat Gabriela, Jannick, Bobbie, en Paula al meer hotelkamers hebben gezien dan menig overspannen handelsreiziger.
Ergens liet Paula vallen dat het en ik hou het netjes, een niet zo fijne week was.
Navraag liet weten dat het wel meeviel, we zouden bijna vergeten dat Paula tussen de bedrijven door ook nog wat repetities of tentamens hoort te maken, en het cijfer waar ze bang voor was bleek 100% mee te vallen. Van Tunesië naar Eemnes is een kleine stap.
 De grote Head tas over de schouder.
Maar vraag Paula nooit wat de kortste weg is. Of het verschil tussen de A 1 en de A 27. Het zit gewoon niet in haar systeem. Laat ze zich maar focussen op haar volgende wedstrijd of dat nu Knokke of Moskou is, op de baan weet ze de weg feilloos te vinden.
Peter Bake |
