Paula wilde niet meerijden. Ze ging nog even zwemmen. En dan zou ze met Ronald samen de trein pakken.

Ze lachte, maar de toon was wat bitter. Toch begreep ik haar, en wat ze wilde zeggen.  “ A bitter sweet symphony “  dacht ik, de muziek die bij Paula hoort is zwaar op het ogenblik. MahlerEen beroemd componist, dat werk. Zelfkastijding en gedachten verzetten, wentelen in het moeras van de smaak die maar niet wil en mag wennen; verliezen, die kon maar beter even weg gezwommen worden.  Staccato las ik de laatste uitslagen. Geen punten in Tunesië, en dan kunnen 2 weken lang zijn, geen punten in Almere, en onderuit gaan als 2^e geplaatste speelster tegen een Qualifier. En een zelfbeeld waarmee Paula zich onrecht aan doet. Daar ging ze weer. Even zwemmen, de vermoeidheid eruit, want in de groepstraining ging het er meedogenloos toe, vooral Paula en Helena hadden het zwaar te verduren.  Focus, accu opladen, en door, Nürnberg als volgend meetpunt, waar prinses Paula  een volgende ontmoeting heeft  met het racket, de psyche, een tegenstander, en zich zelf. Nergens is de realiteit meer realiteit als bij onze oosterburen. 

Jan Mulder zijn gezicht straalde ultiem geluk. Hij had Louis van Gaal gevolgd, en de discussie was of ie de kerst zou halen. En Jan wist het zeker, want Louis had zo’n geloof in zich zelf en charisma. Hij fluisterde de woorden bijna. Het zelfbeeld en de eigendunk was bijna griezelig maar dat juist typeerde de winnaar zelfs al hebben de journalisten en de media hun messen al geslepen.

Natuurlijk gaat bijna elke vergelijking tussen Paula en Louis van Gaal mank, juist daarom zou het geloof in zich zelf en haar tennis iets meer mogen hebben van de  “rücksichtslose “ zelf ingenomen  van Gaal.

Peter Bake