Tennis is vaak geduld, wachten, soms op de fout van een tegenstander, soms op de kans om aan te vallen, soms op een droge baan.. Hier in Zeist verdampt het water in de avondzon. De temperatuur stijgt weer. Het gegiechel van Paula neemt de overhand. Paula probeert te “ hakken “ een dansvorm uit de 90er jaren. Ronald en Felix  lachen haar toe en schudden  mismoedig hun hoofd, zij wachten op hun 2^e ronde drie dubbel partij.

Misschien gaan ze naar binnen misschien beginnen ze nog buiten, er wordt fanatiek met sponzen in de weer gegaan. Wolkbreuken tegen het avond uur is de nachtmerrie voor elke wedstrijdleiding. Paula lijkt als een vis in het water.

Ondanks dat dit een training’s week is voor Paula, is dit een fijne vorm van ontspanning. Beetje kijken, praten, wat drinken. In een interview met de Gooi en Eemlander onthult Paula haar nieuwe doelstellingen. Het ITF jeugdcircuit lijkt geen optie meer, teveel tijd verloren met een blessure, en de carrière trein stopt en wacht voor niemand, ook niet voor het terugkomen na een blessure. Ze heeft het over “ stilstand “ van september tot begin februari, maar ik zag haar zwoegen toen, stukje bij beetje, ik zag haar aan de conditie werken, soms met holle blik, smachtend naar het racket, dat traject ligt achter Paula, bijna ouderwets kan ze zich ergeren als het niet gaat zoals het zou moeten, het racket is opnieuw tweede natuur geworden, het jeugdcircuit ligt achter haar, voor de nationale ranglijst is er nog werk genoeg, vanaf stek 45 gaat het vizier omhoog.

In Zeist zag ik haar generatie genoot Carli Wischhoff vanaf kwalificatie naar halve finale gaan, ook zij terug van blessure, ook zij volgt het logische traject vanaf nationaal misschien terug naar internationaal, de weg slingert, geduld, lijf en psyche het moet allemaal kloppen, soms is ontspanning een must, mooi dat Paula dat ook op de tennisbaan vindt.

Peter Bake