In mijn enthousiasme als coördinator van het meisjesvoetbal club Victoria 1893 had ik het idee geopperd om de Me 1 selectie meisjes uit groep 7 en 8 van de basisschool eens mee te nemen voor een conditite training van Stephan .

Immers dit talentvolle groepje bracht leeftijdsgenootjes jongens wel te verstaan, tot tranen van woede en frustratie, de Me 1 is het nieuwe vlaggenschip van het meisjesvoetbal bij Victoria, tijd dus om een ontmoeting met jong volwassenen die al verder op hun top sport ladder zijn.

Naast ook wat verdwaalde speelsters uit de Ma 2 en Me 2 stond er een bont gezelschap langs de lijn. Daarnaast de leiders van de teams, en 2 trainers.

Vlak voor de training zag ik Stephan in de hal. De blik was geforceerd vrolijk, en hij gaf het toe. Hij had er de pest in, en het moest uit zijn systeem en wel zo snel mogelijk. Hij maakte de balans op, zag begeleiders, trainers, en ondergetekende zitten.

De voetballers waren zich nog aan het omkleden.

Daar stonden ze ;  Kim Stukker, Ronald Wind, Maxime uit België, Gabi, Helena, en Paula.Het betoog van Stephan was vlammend, confronterend, hard, en vol vragen.

De voetbal ouders knipperden met hun ogen, de coaches volgden het schouwspel geboeid.

Wat schuchter zochten Ronald, Helena en Paula naar antwoorden, drogredenen, die samen gevat kunnen worden als “ a bad day at the office “ .

Stephan was het kwijt, nieuw elan, de voetbalsters komen binnen, zand erover, aan het werk.

De Me 1 staat bekend als een groep mondige meisjes, Gooisch sausje, de meesten gaan naar het Gymnasium. Te mondig zo oordeelden de coaches maar vreemde ogen en vooral aparte ogen dwingen, en in meer dan een uur durende keiharde leuke conditie training werd er geen woord gewisseld. De opdrachten ongewoon, en na elke oefening bracht Stephan de link van tennis naar voetbal.

Voordat ik Stephan bedankte betrapte ik hem op de liefde en de gedrevenheid voor  “ zijn “ pupillen. Hij wees ze aan, de voetbalsters volgden Stephan’s, vinger zoals ze al het hele uur hadden gedaan.

Peter Bake