“ Hi Peter, leuk dat je er was …..” glimlacht Paula, om er vervolgens aan toe te voegen “ Sorry ..” Ik kon die opmerking niet goed plaatsen, en zij zelf eigenlijk ook niet vermoedde ik.

Op sportpark de Kegel had Paula daar op de Nationale Kampioenschappen tegen Danielle Harmsen een mogelijkheid laten liggen om zich verder te ontwikkelen. Natuurlijk het seizoen loopt op het einde, en zij had de week voorafgaand aan de Nationale ook al diep moeten gaan in de strijd tot en met 18 jaar, maar de druk van toen en nu was niet te vergelijken. In die week in Hillegom zag ik de 1^e ronde partij van Paula tegen Kim Borg.

Dat begreep ik. Het gevecht tegen jezelf. Weten dat het moet gebeuren, en zo “ free Wheel “ je naar een zorgeloze 4-0 voorsprong. En dan de hapering in de machine. Paula moppert, en speelt niet langer tegen Kim maar levert ook de innerlijke strijd met zichzelf.

Ik begreep dat ze snel naar het volgende punt wilde maar de rust uit haar lijf was verdwenen. Ze holde bijna in de dode spelmomenten naar de ballen, was er geen balans tussen 1^e en 2^e service, en van ritme was geen sprake meer. Ze speelde alsof ze een denkbeeldige trein moest halen, ergens ging een fluit, en ze haalde hem, zoiets.

Ze balanceerde daar op het randje, maar Kim Borg was zelf zo geschrokken van de geboden kansen dat ze niet veel later verdwaasd naar het net kon gaan om Paula te feliciteren. Bij Paula was na de wedstrijd de opluchting van haar gezicht te lezen en was de voorbode van alweer een goede week.

Misschien is het mijn naïviteit dat ik een Nederlands kampioenschap speciaal vind, waar je moet (leren) genieten en jezelf niet te veel druk opleggen.

Hier in Amstelveen speelde Paula een teleurstellende wedstrijd, ik zag niet dat wat ik wist dat ze in zich heeft.

Het ultieme genieten van het spelletje …misschien was het “ sorry “ zo bedoeld …

Peter Bake