Toegegeven ik heb Paula lang niet meer gezien of gesproken. Dus moet ik gissen hoe de Renaissance van Paula tot stand is gekomen. Een paar open deuren:

Natuurlijk het hoofdstuk Comenius College ligt achter haar. Waarschijnlijk nu al lichtjaren... De lijst mocht er zijn, tijd voor het volgende hoofdstuk met een studie Bedrijfseconomie in Utrecht, maar eerst tennis. Het lijkt de echo van een eerdere column. Druk is er altijd, maar het zat tegen het kookpunt aan, en misschien er wel over heen. De neergaande spiraal is doorbroken. Blessures lijken ver weg, de smaak van het winnen gaat al bijna vanzelfsprekend worden, de beker en de bloemen voor mama en papa.

Vergeten is de mislukte competitie bij Alta, het herstel in de Duitse versie, een schouderklopje ?

Duidelijkheid en structuur ? De mentale lessen van Rudi ? Het schouder ophalen van Stephan over de dip ? De conditie lessen van de door het oostblok geschoolde Andreea ?

Het zal allemaal best wel. Maar het is Paula zelf die de uit de beerput van alles wat op haar afkwam is uitgeklommen. En waar hebben we het eigenlijk over ?

Een mooie jeugd wordt stukje bij beetje afgesloten, natuurlijk is het wel eens slikken als tegenstandsters uit het jeugdcircuit de stap al hebben kunnen maken en kun je het als een voorrecht zien om te hebben gespeeld tegen bijvoorbeeld Laura Robson.

De Renaissanceletterlijk:Wedergeboorte zomer van 2011 is hopelijk nog niet voorbij en dit slaat duidelijk alleen op het tennis, de weergoden gaan toch hun eigen gang.

Peter Bake